Ο Σάκης Τζήμας τοποθετείται με αιχμηρό τρόπο για την πρόσφατη απόφαση του Άρειου Πάγου σχετικά με τον τρόπο υπολογισμού των τόκων για όσους έχουν ενταχθεί στον λεγόμενο νόμο Κατσέλη, επισημαίνοντας πως «μόνο με σταθερό επιτόκιο έπρεπε εξαρχής να υπολογίζονται οι δόσεις ενός νόμου που παρουσιάστηκε ως κοινωνικός».
Όπως τονίζει, η απόφαση έρχεται σε μια περίοδο όπου —κατά τον ίδιο— δικαιώνονται όσοι προειδοποιούσαν ότι οι δανειολήπτες δεν θα απαλλάσσονταν από τις υποχρεώσεις τους, παρά τις υποσχέσεις που ακούστηκαν τα προηγούμενα χρόνια ότι «δεν θα πληρώσετε τίποτε» και ότι «τα funds και οι servicers είναι παράνομοι». Παράλληλα, ασκεί κριτική και σε πολιτικές φωνές που, όπως λέει, καλλιέργησαν υπερβολικές προσδοκίες.
Ο κ. Τζήμας επισημαίνει ότι ο νόμος, μέσα από διαδοχικές τροποποιήσεις και αυστηροποιήσεις, άφησε εκτός χιλιάδες δανειολήπτες, ενώ ακόμη και όσοι εντάχθηκαν πέρασαν —κατά την έκφρασή του— «μια μακρά και εξουθενωτική διαδικασία». Παρ’ όλα αυτά, θεωρεί πως η συγκεκριμένη δικαστική εξέλιξη «τουλάχιστον δεν παρατείνει επ’ άπειρον την πίεση και την αβεβαιότητα που βίωναν επί σχεδόν δύο δεκαετίες».
Σε τεχνοκρατικό επίπεδο, εκτιμά ότι η απόφαση σηματοδοτεί αλλαγές στον τρόπο με τον οποίο τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και οι διαχειριστές απαιτήσεων (servicers) χειρίζονται τις ρυθμίσεις, ιδίως ως προς τον υπολογισμό τόκων. Ωστόσο, προειδοποιεί ότι «συχνά το σύστημα βρίσκει νέους μηχανισμούς προσαρμογής», αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο νέων πρακτικών —όπως αναμεταβιβάσεις χαρτοφυλακίων— που μπορεί να δυσκολέψουν περαιτέρω τη θέση των δανειοληπτών.
Κλείνοντας, υπογραμμίζει ότι, κατά την άποψή του, όσοι πίστεψαν πως δεν θα χρειαστεί να καταβάλουν τίποτα, οδηγήθηκαν σε αδιέξοδο, καθώς τα χρέη διογκώθηκαν. Ο ίδιος επαναλαμβάνει τη θέση που —όπως αναφέρει— διατυπώνει διαχρονικά: ρεαλιστική αποδοχή των υποχρεώσεων που αναλογούν και αναζήτηση αμοιβαία αποδεκτών λύσεων μέσω διμερών ρυθμίσεων, αντί της διαρκούς δικαστικής αντιπαράθεσης με υψηλό κόστος και αβέβαιο αποτέλεσμα.